Dag 40 Vientiane naar savannakhet

Vandaag 470 kilometer op het programma staan, om 8:00 uur gaan ontbijten. Rob is een beetje brakjes van het stappen gisterenavond met de BMW mannen, ik was wederom op tijd gaan slapen. Ze waren een grote attractie met hun kerstmannen kostuums aan, er zijn 100en foto’s van hun gemaakt. Ik baal er wel van dat ik dat gemist heb.

Rond 9:20 weggereden, het is 19 graden. De weg is erg goed in vergelijking met de dingen die we de afgelopen tijd hebben meegemaakt, geen putholes, bijna lege wegen, veel rechte stukken, alleen zo nu een lichte verzakking waardoor je van achtbaan effecten krijgt, Rob hoopt dat deze niet te veel voor komen anders wordt hij misselijk.

12:00 uur, 25 graden korte pitstop in pakxan, hier mondt een klein riviertje wat blauw is uit in de modder bruine Mekong, aan de overkant zien we Thailand al liggen, we beginnen bijna te kwijlen als we het over Thais eten hebben. Even een ijsje gegeten en weer door, nog 320 kilometer te gaan.

Een van de deelnemers heeft nog een productie bedrijf van vliegtuig interieur onderdelen in deze route zitten, dit bezoeken we even de werkplaats ruikt en klinkt met een stel freesmachines als bij mijn eigen werk ik wil eigenlijk nog niet met de werkelijkheid over 2 weken geconfronteerd worden. Het is erg simplistisch verspaningswerk en assemblage werk, kosten 150 euro per man per maand voor 3 ploegen dienst. In loas kent men eigenlijk nog niet echt productie werk in de eerste 2 opstart jaren was het verloop onder het personeel 70%, hoog ziekte verzuim, nog geen arbeids ethos, als mensen een maand niet ziek zijn en elke dag op tijd komen krijgen ze 20€ bonus.

In het zuiden van deze regionen kent men geen 4 jaargetijden meer zoals wij deze kennen, hier is het alleen nog de droge en natte tijd, zoals we aan de verdorde rijstvelden hier zien is het de droge tijd.

Savonds langs de Mekong wezen dineren.

Advertisements

Dag 39 vrije dag in Vientiane.

Vandaag onze laatste vrije dag. Ik ben dus vanwege gewoon een brak gevoel vroeg naar bed gegaan en heb van 22:00 tot 8:30 geslapen. Ook Rob en de BMW Z3 mannen zijn toch niet uit geweest, om 24:00 uur is iedereen gaan slapen, ze waren allemaal toch flink moe. Dit ondanks het feit dat er in Vientiane flink wat uit te gaan is.

Willem jan, een van de BMW Z3 mannen is jarig tijdens het ontbijt zingen we een liedje voor hem, hij krijg van Patricia en Arnold nog een mooi blad genaamd Linda. Hunnen hebben namelijk sinds Ulaanbaatar een hoofd van een etalagepop welke tussen de voorstoelen ingebonden zit en ze noemen haar Linda.

Ik ben na het ontbijt met Paul naar het cope center geweest. Hier maakt men protheses en andere hulpmiddelen voor slachtoffers van nog steeds ontploffende clusterbommen. De VS had wel de conventie van Genève ondertekend dat men soevereine landen niet aan zou vallen, maar ook toentertijd nam men het ookal niet zo nauw met alles. Dus heeft men in Laos een zogenaamde secret war gevoerd. Bij deze oorlog is Laos het meest gebombardeerde land met 260 miljoen clusterbommen per hoofd van de bevolking ooit geworden. Niet iets om trots op te zijn, de VS willen blijkbaar wel meer hulp aanbieden, maar omdat dit land communistisch is vertrouwd men het niet. Na de oorlog zijn er in de periode van 1973 tot 2008 nog minstens 13.000 doden gevallen. Tegenover het aantal doden staan natuurlijk nog veel meer gewonden, deze worden door verschillende cope centrums in Laos geholpen. Men liet helaas niet veel zien hoe men protheses maakt, maar wel veel over die secret war en hadden een mooi model gemaakt van een cluster bom.

In een clusterbom zitten 100en tot 1000en balletjes die ongeveer het formaat van een golfbal hebben. In deze balletjes zit een flinke hoeveelheid kruit en in de buitenschil flink wat hard stalen kogeltjes die dan in alle kanten opgeschoten worden. Deze losse balletjes de clusterbom welke bij de landing zouden moeten ontploffen maar de betrouwbaarheid hiervan lag toentertijd nog onder de 60%, dus toen de oorlog over was bevonden zich in dit land nog meer dan 80 miljoen niet ontplofte clusterbommen.

Na dit stukje geschiedenis zijn Paul en ik nog naar de stad geweest om een grote tempel te bezichtigen.

Rob is in de middag een stuk wezen fietsen met de Z3 mannen, als ik fitter was geweest was ik ook wel mee gegaan. Ze hebben voor ons 4 een mooi kerstmannenpak op de kop getikt zodat we bij het 1e kerstdag diner er ludiek bij konden zitten. Als bonus had ik voor mezelf nog een fout kerstmannenmasker uit rusland.

Dag 38 luang prabang naar Vientiane

Vandaag een etappe van 380 kilometer, blijkbaar is het rijden onder de gids bekleding hier nog minder strikt. We gaan om 8:00 ontbijten. Dat is het tijdstip waarop de gids met een gedeelte van de groep vertrekt. Na het ontbijt vertrekken we (Paul en Liesbeth en de BMW Z3 mannen)  naar het centrum van het stadje waar we zitten, luang pradang. Dit stadje staat op de unesco wereld erfgoed lijst. Het heeft een klein compact centrum wat tegen de mekong rivier ligt, zit vol met boedistische tempels. Daar in het centrum geparkeerd, parkeermeters kent men niet, de meeste toeristen komen per bus hier aan. Wel flink toeristisch, even en klein rondje gelopen, en geeindigd met een kopje koffie met uitzicht op de rivier die in de Mekong uitmondt.

Om 10:30 het stadje verlaten, de zon is doorgebroken het begint aangenaam warm te worden. De wegen zijn best redelijk maar wederom heel bochtig en bergachtig. De 99 bochten weg in China is niets in vergelijking met de 1000en bochten die we hier moeten maken. De blog typen tijdens het rijden lukt niet. Door de scherpe bochten en de g-krachten van het doorheen sturen verandert regelmatig de oriëntatie van het scherm als dit op mijn schoot ligt. Ik zet alleen wat steek woorden neer om het later uit te werken.

Opeens horen we een vreemd geluid in de auto. Rob draait zijn raampje eens open en het klinkt als iets schurends als we rijden. Hij draait zijn raampje dicht, ik draai het open en ook aan de rechter kant horen we het, het geluid lijkt van de achterwielen te komen . We stoppen en kijken maar zien niets vreemds, er zit geen speling op de wielen. We overleggen even met de Z3 mannen, die gaan ons eens inhalen en hun ons om te horen of het rechts of links achter is. Paul vind het maar onzin en denkt dat we wel gewoon kunnen doorrijden.  Na een stukje rijden en de inhaal acties denken we dat het het rechtsachter wiel is. Waarschijnlijk een steentje bij de remklauw. We stoppen om het rechter achterwiel eraf halen. De BMW Z3 mannen zijn erg behulpzaam. Rob heeft een krik uit het jaar 0 bij zich de auto staat erg instabiel, we leggen nog een paar stenen eronder voor het geval deze van de krik af valt. Het wiel is los gedraaid maar wil niet loskomen, de handrem wordt er af gehaald en in een versnelling gezet het wiel wordt wat naar voor en achter gedraaid en gelukkig genoeg schiet bij die actie het steentje er al uit. Wielbouten vastdraaien en we rijden weer door zonder geluid.

We moeten nog lunchen en stoppen pas tegen 15:30 in vang vieng een toeristisch dorp. Als ik de tekst uit de link zo lees nogal doorgeslagen. Door een kleine communicatie storing zijn we Paul en Liesbeth kwijt geraakt. We zitten langs de rivier en eten iets, wandelen na het eten nog even door dit dorp, we vertrekken er om 17:30, nog 150 kilometer te gaan.

18:00 is het donker, de komende 50 kilometer blijft de weg slingeren daarna wordt de rechter. Bij pech leg de lokale bevolking op 10 meter van het pech geval wat takjes op de weg. Gevaren driehoek wat is dat. Wederom veel brommertjes waarvan een gedeelte geen achterlicht heeft, tegemoetkomende auto’s met maar 1 werkend voorlicht waardoor het brommers lijken. 20 km van Vientiane politie controle, voordat we onze papieren gepakt hadden mochten we alweer door rijden.


We arriveren om 20:30 in ons hotel in Vientiane. De rest van de groep is er al. Er is als kerstdiner een BBQ georganiseerd. Lekker gegeten, maar het drukke programma is mij niet in de koude kleren gaan zitten en ik ga al om 21:30 slapen.

Dag 37 Sam neua naar luang prabang

Het is 3 graden, we zitten op 1200 meter hoogte, vandaag 460 kilometer volgens planning. Wat ik op de kaart zie zit er geen kilometer rechte weg bij het blijft maar slingeren. We vertrekken om 7:30 er is redelijk wat ochtendmist. Tegen 9:00 is de meeste mist wel verdwenen. Bizar dat het zo zuidelijk (20° noorderbreedte) in de winter toch nog zo koud kan zijn.

Nu de mist verdwenen is zien we ook de rest van de omgeving, de hutjes zijn nog armoediger als in vietnam, ook slingeren hier in de dorpjes weer veel kinderen rond, ze zijn alleen niet zo enthousiast als in vietnam.

Wat ook vreemd om te zien is dat de meeste wegen die we nemen allemaal over grote gedeeltes bijna bovenaan de bergketens zitten. In Europa lopen de meeste wegen door dalen. Regelmatig is een stukje van de weg bedolven door ingestorte zijkanten.

Na 380 kilometer zo gereden te hebben komen we eindelijk in wat bredere dalen terecht, de weg slingert nog wel maar niet meer met haakse bochten waar je moet afremmen tot 20 km/u. We rijden parralel aan een rivier die in de Mekong uitkomt. De weg is redelijk alleen zitten er soms erg diepe putholes in. Als wij daarin zouden rijden met 80 km/u verwachten we dat beide voorwielen erin vallen en de auto een voorwaartse salto maakt.

Jan Willem haalde de BMW z3 in en stuiterde volgens die mannen over een kuil en kwam los van de grond, goed dar Rob zich soms wel kan beheersen.

Dag 36 van Hanoi naar xam nue (Loas)

Vandaag gaan we helaas Vietnam alweer verlaten. Op naar Laos. De etappe is maar 380 kilometer, maar wel bijna alles binnendoor wegen. Om 7 uur vertrekken we. Ik zit vandaag even Joe en Desirée in een grote landrover defender hun dochter Joëlle zit bij Rob erbij. Joe biedt me aan om zelf te rijden, maar de heksenketel van Hanoi sla ik toch liever over als chauffeur. Als we weer terug wisselen klaagt Rob over piepende oren omdat het een meisje van 13 is die maar blijft kletsen.

Het landschap begin eerst als een grote vlakte met hier en daar wat steile bergen die eruit steken, na gelang we verder rijden worden het steeds meer bergen waar we tussen door slingeren. In het laagland was er voornamelijk rijst teelt, tegen de heuvels suikerriet en mais. Langs de kant van de weg laten de mensen het mais en de in plakjes gesneden witte wortels (casave?) drogen.

Het terrein wordt ruiger, de wegen slechter, de dorpjes kleiner, steeds meer houten huisjes op palen. Wij worden hier als groep ook zelf een attractie elke dorpje stroomt uit als we langs de rijden we voelen ons net de paus met al de gezwaai. We stoppen in een van die dorpjes om ons lunchpakket te nuttigen. Het is niet te geloven ik vond gewoon 3 beveiligde wifi netwerken in dat dorp. Terwijl men in de hutjes vaak niet eens een koelkast, of stromend water heeft. Dat de weg opeens zo slecht is verbaasd ons wel.

Tussen die bergwegen  halen de mensen bamboo van de helling af, dit wordt vervolgens in bepaalde lengtes afgezaagd, en weer smaller gemaakt tot stokjes. Gebruikt men dit voor de eetstokjes productie?

We gaan weer verder, de wegen worden slechter en slechter op een gegeven moment zit de gemiddelde snelheid zelfs een tijdje onder de 10 km/u. Op zich niet zo problematisch ware het niet dat we een grensovergang met openingstijden tot 17:30 moeten passeren . We zitten om 16:00 nog 10 kilometer van de grens als we plotseling stil komen te staan er zijn wat vrachtwagens met pech voor ons op een 1.5 baans weg. De grote 4*4 auto’s zouden door de berm kunnen, maar de kleinere auto’s zou dat niet gaan lukken. Er blijkt nog een andere half geasfalteerd binnendoor weg te zijn, 10 kilometer terug een afslag. De beslissing is snel gemaakt, we draaien om. Om 17:20 is iedereen bij de Vietnamese grens, ze zetten wat stempeltjes en we kunnen door naar Laos. De Laos kant wordt speciaal voor ons wat langer open gehouden. Om 19:30 rijden we loas in, het is donker nog 85 kilometer te gaan. Gelukkig is de weg aan deze kant een stukje beter. Om 20:45 arriveren we bij ons onderkomen. Ik eet nog wat rijst met groente,  Rob slaat het diner over en gaat meteen pitten. Het is hier koud, maar 4 graden toen we uit de auto stapten.

Eigenwijs als Rob is zet hij het raam open om wat etensluchten uit de kamer te verdrijven. Daarna zit hij te klagen dat het wel koud is. De bedden zijn net harde planken ik had eigenlijk behalve de slaapzak ook mijn matje uit de auto moeten halen, maar daarvoor vind ik het te koud.

Dag 35 pingxiang naar hanoi

Vandaag dan toch China uit en meteen naar Hanoi. Totaal maar 200 kilometer om 8 uur vertrokken  10 graden, de grens is  vanaf 8:30 open. De organisatie heeft gisteren wat met de Nederlandse ambassade in Vietnam en het ministerie van verkeer van Vietnam moeten regelen, onze entry plaats in Vietnam heeft men toch weten te verzetten in een dag. Stipt om 8:30 rijden we de Chinese grens op, 9 uur waren in China alle formaliteiten geregeld, daarna worden aan de Vietnamese kant onze paspoorten ingenomen en mogen we bij de auto’s wachten.

Het zonnetje schijnt Evert Jan en Cees grijpen de kans aan om de laatste blikken knakworsten op te warmen. Om 11:20 krijgen we onze paspoorten terug, het is wonderbaarlijk snel geregeld vandaag.

We mogen de klok 1 uur terug zetten. Wederom moeten we weer in convoy rijden, we hebben nu zelfs 3 begeleidingsteams, 1 voorop, 1 in het midden en 1 achteraan.

De landschappen veranderen weer, de bergen verdwijnen en we rijden weer door een vlak landschap. Verder geen hoogbouw meer in de stadjes waar we door komen, nog meer brommers, wat minder auto’s. De temperatuur is nu tot een aangename 19 graden gestegen.

In hanoing om 14:00 aangekomen, even geslachten met inchecken, vervolgens naar de binnenstad gegaan. De taxi kost bijna niets, 3 euro voor 5 kilometer. Door de stad gelopen,  leuke chaotische stad, met doodsangsten overgestoken bij de wegen met veel te veel scooters, zolang je langzaam loopt slingeren ze goed om je een.

Daarna nog even wat gevierd leuke kroegen,  erg westers, opeens na ruim 4 weken weer veel westerse toeristen. De zaakjes zijn allemaal erg gedifferenteerd van pompen tot houtbewerking, en kitsch.

Dag 34 Nanning naar Halong bay (Vietnam) , Pingxian china

Vandaag vertrekken we om 7:30 het is nu 8 graden, we moeten eerst nog 180 kilometer snelweg in China afleggen. We hebben niet veel van Nanning gezien, we zaten vlakbij de afrit van de snelweg, deze stad heeft een diameter van 20 kilometer en 6.000.000 inwoners en het centrum zal wel druk zijn dus vanwege logistieke dingen zal de organisatie wel gekozen hebben voor dit hotel.

We gaan volgens het roadbook naar een boot als hotel en dan tussen de bergen die uit het water steken varen, we zijn wel benieuwd, op de plaatjes ziet alles er erg mooi uit.

Om 8:15 gaan we ergens tanken, maar het viel me op dat we naar het westen aan het rijden zijn terwijl we volgens het roadbook naar het zuiden zouden rijden en pas vanaf de kust naar westen. Ik spreek Jan Willem van de organisatie eens daarop aan. Hij gaat eens navragen hoe het nu zit. De Chinese gids die dit ook georganiseerd heeft slaat helemaal bleek uit. Er blijken wat problemen te zijn om China uit te komen moeten we verplicht bij de aangemelde grenspost vertrekken, maar dat is een andere dan waar we in Vietnam aangemeld zijn om in te gaan. Het zal wel weer een lange hectische dag gaan worden, bij het tankstation hebben we al ruim 1 uur stil gestaan omdat er toen een kwartje viel en men er achter kwam dat er van alles extra geregeld moet gaan worden.

Ons chinees visa in het paspoort is gelukkig geldig tot 18 januari, dus het probleem wat we aan de Russische grens hadden zal wel niet optreden mochten we nog een extra dag in China moeten blijven. Het lijkt soms meer op een organisatie challenge dan een car challenge 😉

Langs de snelweg naar pingxian zien we wat natuur en voornamelijk nog grote velden met suikerriet. Het suikerriet wordt met de hand geoogst we zien hier en daar groepen mensen dat doen.

Om 12:00 worden we in het plaatsje pingxian bij een hotel gedropt, de Chinese organisatie is bezig om iets te regelen. De groep is benieuwd wat er gaat gebeuren. De meesten verwachten dat we nog wel een dag hier blijven hangen.

Ik heb geen chinees geld meer dus ga naar de bank om te pinnen, op een of andere manier lukt pinnen mij niet meer, dan maar wat geld wisselen. Het wisselen van 50 euro duurt 20 minuten er zijn 3 mensen achter de balie mee bezig. Men moest 2 formulieren invullen en een kopie van mijn paspoort maken. Ze moesten mij vragen wat de achternaam op mijn paspoort is, en welke cijfer nu precies het paspoortnummer waren. Volgens mij was ik de eerste Nederlander die ooit in dit stadje geld ging wisselen.

Deze verwachtingen dat we hier moeten blijven blijken te kloppen. Bij rob komt bijna de stoom van woede uit zijn oren. We maken er maar het beste van. We wandelen wat door dit stadje heen. In het centrum is het flink druk met mensen die mahjong en andere kaartspelen aan het doen zijn. Maarten weet ongeveer hoe mahjong werkt en legt de regels uit. Het is totaal anders als het computerspel mahjong waarbij je in je eentje een stapel stenen moet wegspelen. Hier spelen mensen het met 4 personen tegen elkaar en moeten ze combinaties maken. Ook lopen we nog even over een markt heen. Net zoals deze taferelen voor ons een bezienswaardigheid zijn, zijn een groep Nederlanders dat in dit stadje voor de lokale bevolking.

Na 2 uur rond te hebben gehangen besluiten we om samen met Paul en Liesbeth een rondje te gaan rijden. Bij het hotel heeft men een kaart met wat meer wegen als wij op de navigatie hebben. Na wat verplaatsingen van bagage stappen we bij hun achterin de Mercedes G wagon. We rijden over wat lokale wegen en Paul slaat nog een keer af we zitten opeens op een heel kleine weg tussen de suikerriet velden en wat rijstvelden. In totaal kunnen we een soort rondje rijden de terugweg was het mooist weer wat over bergen heen. Het opladen van een graafmachine gebeurd ook op een onconventionele manier. Als de Nederlandse arbodienst dit zou zien zou men gek worden.

S’avonds was er in een restaurant eten geregeld. In eerste instantie stopte men ons in kamertjes waar ongeveer 10 mensen in pasten, maar deze waren ijskoud. Na wat geklaag worden we toch met ons allen in een grotere en iets warmere ruimte gezet.